رفتم که تا به بیژن بگویم: تو باعث افتخار ایران و ایرانی هستی ....
او اما آنجا نبود !
یادم آمد که پیش از سفر آخرش
برایش شعری سروده بودم که بخشی از آن میگوید :
تو مایه ی غروری و سربلندی
زآنکه ز مهر میهن گوئی چو پندی
جهان ز تو بگوید و تو ز ایران
خوشا که دارد ایران چنین فرزندی !!
مجید رحیمی ۲۸ اسفند ۱۳۹۰ بویرلی هیلز
